रायपूर, 27 मार्च, (हिं.स.)। कदाचित ते सध्या बांधकाम साईटवर व्यस्त असतील, वडिलांना फोन करण्याचा प्रयत्न करत मोनिखा सोनोवाल हसत म्हणाली. काही क्षणांपूर्वीच, १९ वर्षीय मोनिखाने उद्घाटनपर खेलो इंडिया ट्रायबल गेम्स २०२६ मध्ये महिलांच्या ४८ किलो वेटलिफ्टिंग प्रकारात सुवर्णपदक जिंकले होते आणि तिला ही आनंदाची बातमी आपल्या वडिलांना सांगायची होती.
तिचे वडील, पद्मधर सोनोवाल, एक गवंडी आहेत जे आपल्या चार जणांच्या कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करण्यासाठी दिवसभर कठोर परिश्रम करतात. मोनिखाच्या क्रीडा प्रवासात ते नेहमीच तिचा सर्वात मोठा आधारस्तंभ राहिले आहेत.
दोन बहिणींमध्ये मोठी असलेली मोनिखा, आसामच्या धेमाजी जिल्ह्यातील बटघोरिया पेनबेनी चौकाची रहिवासी आहे. ब्रह्मपुत्रा नदीच्या उत्तर तीरावर वसलेला हा शांत प्रदेश गुवाहाटीपासून सुमारे ४२५ किलोमीटर अंतरावर आहे. येथील जीवन शांत आणि साधे आहे, जिथे बहुतेक कुटुंबांची स्वप्ने दैनंदिन गरजांपुरतीच मर्यादित असतात.
पण मोनिखासाठी, वेटलिफ्टिंग हॉलमधील बारबेलच्या खडखडाटाचा आवाज हा एका अशा स्वप्नाची सुरुवात होती, जे कोणत्याही सीमांना जुमानत नव्हते. मर्यादित संसाधने असूनही, शेजारच्या मणिपूरच्या टोकियो ऑलिम्पिक रौप्यपदक विजेत्या मीराबाई चानू यांच्यापासून प्रेरणा घेऊन, खेळाबद्दलची तिची उत्सुकता हळूहळू एका उत्कटतेत बदलली. गुरुवारी, गुडघ्याच्या दुखापतीतून सावरत तिने खेळांमधील पहिले वेटलिफ्टिंग सुवर्णपदक जिंकले आणि तिचे ते स्वप्न सत्यात उतरले. हा विजय तिच्या अनेक वर्षांच्या कठोर परिश्रमाचे फळ होते.
दोन वर्षांपूर्वी जेव्हा ती इटानगर येथील भारतीय क्रीडा प्राधिकरणाच्या (SAI) राष्ट्रीय उत्कृष्टता केंद्रात (NCOE) दाखल झाली, तेव्हा तिच्या प्रवासातील एक महत्त्वाचा टप्पा आला. कचरी जमातीची असलेली मोनिखा म्हणाली, “एनसीओई इटानगरने मला ते सर्व काही दिले, ज्याचे माझ्यासारख्या छोट्या गावातील खेळाडू फक्त स्वप्नच पाहू शकते—उत्तम प्रशिक्षण, पोषण, मार्गदर्शन आणि दुखापतीतून बरे होण्याच्या सुविधा. या पाठिंब्याशिवाय इथपर्यंत पोहोचणे खूप कठीण झाले असते.” त्यानंतर तिची प्रगती सातत्याने सुरू राहिली. २०२३ मध्ये, तिने शालेय राष्ट्रीय स्पर्धेत सुवर्णपदक जिंकले. २०२४ मध्ये, तिने ओडिशाच्या संबलपूर येथे झालेल्या खेलो इंडिया अस्मिता लीगमध्ये रौप्यपदक जिंकले. २०२५ मध्ये, तिने तेजपूर येथील राज्यस्तरीय चॅम्पियनशिपमध्ये कांस्यपदक जिंकले आणि चंदीगड येथील आंतर-विद्यापीठ चॅम्पियनशिपमध्ये आठवे स्थान पटकावले.
मात्र, या यशापर्यंतचा मार्ग सोपा नव्हता. गेल्या तीन महिन्यांपासून मोनिखा प्रशिक्षणादरम्यान झालेल्या उजव्या गुडघ्याच्या दुखापतीशी झुंज देत होती.
तिच्या प्रशिक्षकांनी तिला दुखापतीमुळे खेलो इंडिया ट्रायबल गेम्समध्ये सहभागी न होण्याचा सल्ला दिला होता, परंतु १९ वर्षीय मोनिखाने ही संधी साधली आणि वेदना होत असूनही मैदानात उतरण्याचा निर्णय घेतला.
मोनिखा म्हणाली, माझ्या प्रशिक्षकांना माझ्या गुडघ्याची काळजी वाटत होती आणि त्यांनी विश्रांती घेणे चांगले राहील असे सांगितले होते. पण खेलो इंडिया ट्रायबल गेम्ससारख्या संधी वारंवार मिळत नाहीत. मला एवढ्या मोठ्या मंचावर खेळण्याची संधी गमावायची नव्हती.
मोनिखा पुढे म्हणाली, मला सतत सुधारणा करत राहायचे आहे आणि एक दिवस भारताचे प्रतिनिधित्व करायचे आहे. हे सुवर्णपदक फक्त एक सुरुवात आहे.
---------------
हिंदुस्थान समाचार / हर्षदा गावकर
