कलाकार : शाहिद कपूर, कृती सनॉन, रश्मिका मंदान्ना

दिग्दर्शक : होमी अदाजानिया

प्रकार : रोमँटिक ड्रामा

कालावधी : २ तास ३० मिनिटे

रेटिंग : ⭐⭐

२०१२ मधील 'कॉकटेल' या चित्रपटाने मैत्री, प्रेम आणि विरहाच्या भावनांना एका वेगळ्या आणि ताज्या शैलीत मांडून प्रेक्षकांच्या मनात खास स्थान निर्माण केले होते. मात्र, तो वारसा पुढे नेण्याऐवजी, 'कॉकटेल २' हा चित्रपट दृश्यदृष्ट्या अत्यंत आकर्षक असूनही भावनिकदृष्ट्या पोकळ ठरतो; तसेच तो आपल्या पात्रांना आणि त्यांच्यातील संबंधांना योग्य न्याय देण्यात अपयशी ठरतो. काही प्रसंगी हा चित्रपट एखाद्या महागड्या 'रिअॅलिटी शो'च्या सिनेमॅटिक आवृत्तीसारखा वाटतो, जिथे नातेसंबंधांच्या खोलीपेक्षा ड्रामा, ग्लॅमर आणि कृत्रिम संघर्षाला अधिक महत्त्व दिले जाते.

कथानक : चित्रपटाची कथा कुणाल आणि दिया यांच्या दीर्घकालीन नातेसंबंधांभोवती फिरते. ते अनेक वर्षांपासून एकत्र आहेत आणि लग्नाकडे केवळ एक औपचारिकता म्हणून पाहतात. 'एली'च्या (Ellie) आगमनामुळे त्यांच्या आयुष्यात खळबळ उडते. त्यानंतर हा चित्रपट प्रेम, आकर्षण, वचनबद्धता (commitment) आणि नातेसंबंधांचे बदलणारे स्वरूप यांसारख्या प्रश्नांचा शोध घेण्याचा प्रयत्न करतो. मुख्य समस्या अशी आहे की, ज्या नातेसंबंधांवर हा चित्रपट आधारलेला आहे, तेच नातेसंबंध प्रेक्षकांना खरे किंवा वास्तववादी वाटत नाहीत. कुणाल आणि दिया यांच्यातील बंध इतके खोल आहेत असे प्रेक्षकांना कधीच वाटत नाही, ज्यामुळे त्यांच्या संभाव्य ब्रेकअपचे दुःख मनाला भिडत नाही. त्याचप्रमाणे, एली आणि कुणाल यांच्यात निर्माण होणारे आकर्षण वरवरचे आणि कृत्रिम वाटते. हा चित्रपट अनेक रंजक प्रश्न उपस्थित करत असला, तरी त्यांची उत्तरे शोधण्याऐवजी तो वारंवार ग्लॅमरस दृश्ये आणि भावनिक गोंधळात अडकून पडतो.

दिग्दर्शन : होमी अदाजानिया यांनी आधुनिक नातेसंबंधांमधील गुंतागुंत मांडण्याचा प्रयत्न केला आहे, परंतु ही कथा प्रेक्षकांशी भावनिक पातळीवर जोडली जात नाही. चित्रपटाची सर्वात मोठी त्रुटी म्हणजे त्याचे पटकथा लेखन; पात्रांचा नैसर्गिक विकास होऊ देण्याऐवजी, कथानकाच्या सोयीनुसार त्यांना हाताळले गेले आहे. अनेक महत्त्वाचे निर्णय आणि संघर्ष इतके कृत्रिम वाटतात की प्रेक्षक त्यांच्याशी एकरूप होऊ शकत नाहीत. दोन तासांहून अधिक कालावधीच्या या चित्रपटात वारंवार त्याच त्याच भावनिक संघर्षांकडे परतले जाते, ज्यामुळे कथानक कंटाळवाणे होते.

अभिनय : शाहिद कपूर हा या चित्रपटातील सर्वात प्रभावी कलाकार ठरतो. मर्यादित आणि असंतुलित लेखन असूनही, त्याने आपल्या पात्राला प्रामाणिकपणे साकारले आहे; अनेक दृश्यांमध्ये त्याच्या अभिनयामुळे चित्रपट सावरलेला दिसतो. कृती सेनन ग्लॅमरस आणि आत्मविश्वासपूर्ण भूमिकेत आकर्षक दिसते, परंतु तिचे पात्र इतक्या विसंगत पद्धतीने लिहिले गेले आहे की प्रेक्षकांना तिच्या वागण्यामागची कारणे आणि निर्णयांचा अर्थ लावणे कठीण जाते. काही प्रसंगी, तिचे पात्र केवळ कथानकात तणाव निर्माण करण्याचे एक साधन म्हणून वापरले गेले आहे. या चित्रपटात रश्मिका मंदानाच्या पात्रावर सर्वात मोठा अन्याय झाला आहे; तिचे पात्र अतिशय असुरक्षित, अति-भावूक आणि एकमितीय (one-dimensional) दाखवले गेले आहे. एक प्रतिभावान अभिनेत्री असूनही, तिला अशी भूमिका देण्यात आली आहे जी कधीच पूर्णपणे विकसित होत नाही. तिन्ही कलाकारांनी सर्वोत्तम प्रयत्न केले असले तरी, कमकुवत लेखनामुळे त्यांच्या अभिनयाचा प्रभाव मर्यादित राहतो.

तांत्रिक बाबी : चित्रपटाची सर्वात मोठी जमेची बाजू म्हणजे त्याचे नेत्रदीपक दृश्य स्वरूप. सिसिलीतील सुंदर लोकेशन्स, स्टायलिश सिनेमॅटोग्राफी आणि प्रभावी प्रॉडक्शन डिझाइनमुळे प्रत्येक फ्रेम शानदार दिसते. संगीताचीही चांगली साथ लाभली असून, काही गाणी ऐकायला सुखद आहेत. मात्र, केवळ सुंदर लोकेशन्स आणि चांगली गाणी कमकुवत कथानकाची उणीव भरून काढू शकत नाहीत.

अंतिम निष्कर्ष : 'कॉकटेल २' नातेसंबंध, प्रेम आणि मैत्री यांसारख्या गंभीर विषयांचा वेध घेण्याचा प्रयत्न करतो, परंतु शेवटी वरकरणी भावना आणि कृत्रिम नाट्यामुळे तो भरकटतो. आधुनिक नातेसंबंधांमधील गुंतागुंत मांडण्याचा दावा हा चित्रपट करत असला, तरी त्यातील खरा भावनिक गाभा टिपण्यात तो अपयशी ठरतो.

सुंदर लोकेशन्स, स्टायलिश सादरीकरण आणि प्रतिभावान कलाकार असूनही, हा चित्रपट मनाला भिडणारी प्रेमकथा बनण्यात अपयशी ठरतो. शेवटी, सुंदर दृश्ये आणि गाणी स्मरणात राहतात, पण पात्रांच्या भावना आणि त्यांच्या कथा मात्र मागे पडतात.

---------------

हिंदुस्थान समाचार / हर्षदा गावकर